Ze waren weg. Allemaal.
De zwanenfamilie die in Canvey Lake woonde, is dood. Bewoners die ze jarenlang hebben gadegeslagen, zeggen dat ze zich ‘gebroken’ voelen. Het nieuws kwam hard aan. Het was niet alleen een statistiek. Het waren buren, vrienden, een deel van het landschap dat plotseling verdween.
Hier is de tijdlijn van hoe een lokaal natuurreservaat in een tragedie veranderde.
De cijfers liegen niet
Het meer was de thuisbasis van twee volwassen zwanen. Dit jaar brachten ze negen jonge zwijnen op de wereld. Het klonk veelbelovend totdat de verliezen zich begonnen op te lopen.
Vossen hebben er twee.
Vier anderen waren te zwak om de aanvankelijke achteruitgang te overleven. Ze werden in juni met spoed naar het South Essex Wildlife Hospital gebracht. Eén is er niet uitgekomen. De oorzaak daarvan was vogelbotulisme.
Er bleven drie jonge zwijnen over. Plus de vader en moeder.
Dinsdag ging hun toestand snel achteruit. De omgeving van het meer veranderde steeds slechter. Het gezin werd overgebracht naar het ziekenhuis. Vrijdag waren zij ook dood.
“Ik ben absoluut gebroken. Ik ben verwoestend. Ik heb de afgelopen drie jaar vier of vijf uur [dagelijks] met hen doorgebracht.”
— Hayley Cockayne, inwoner van Canvey
Het is niet alleen maar pech
Martin England, lid van de commissie Friends of Canvey Lake, noemde het een ‘milieuramp’. Hij doet niet dramatisch. Hij beschrijft wat hij ziet.
Sue Schwar leidt het South Essex Wildlife Hospital. Ze zag de lichamen. Ze testte het water. Haar oordeel? Ze was er ‘100% zeker van’ dat de voornaamste doodsoorzaak de blootstelling aan blauwalgen was.
Blauwgroene algen. Dat is een specifiek type schadelijke bacteriebloei. Het gebeurt wanneer de wateromstandigheden stagneren. De gifstoffen treffen eerst vogels. Dan zoogdieren. Dan mogelijk mensen, als je erin zwemt.
De vraag die mensen stellen is simpel: waarom is het zo erg geworden?
Een reserve in verval
Canvey Lake is niet zomaar een vijver. In 1998 registreerde de gemeenteraad van Canvey Island het officieel als lokaal natuurreservaat. Het doel was bescherming. Het doel was het verbeteren van de locatienormen. Het doel was het redden van wilde dieren.
Het is duidelijk dat die normen zijn uitgegleden.
Hayley Cockayne, een plaatselijke bewoner, zei dat het meer ‘dood’ is. Ze zag het gebeuren. Ze zei dat het “absoluut onaanvaardbaar” was.
Ze heeft er dagelijks uren doorgebracht. Ze zei dat ze wist dat ze dit jaar de wilde dieren zouden kunnen verliezen. Ze zag het aankomen. Weten hielp niet. Het maakte de uiteindelijke aanvaarding alleen maar moeilijker.
“Ik heb altijd gezegd dat we dit jaar alle wilde dieren op dit meer zouden verliezen”, zei Cockayne. “Ik wist dat het eraan zat te komen, maar dat maakte het er niet makkelijker op.”
Wat je nu ziet
Ga er vandaag nog heen als je durft. Je zult de sierlijke witte rondingen die je vroeger zag niet meer zien. Je zult “niet veel vogels” zien. Dat zul je
