Als je aan tin denkt, denk je misschien aan je grootmoeder die theepotten maakte, maar de geschiedenis van dit materiaal gaat 2000 jaar terug. Het was oorspronkelijk een hoofdbestanddeel in Rome. In de oudheid bevatte deze legering ongeveer 70% tin en 30% lood.
Dit eeuwenoude proces heeft een naam: black metal.
Het is niet mooi. Het werd snel donkerder met de jaren. Dit is gevaarlijk.
Lood kan uitlogen als het in contact komt met zure voedingsmiddelen. Het eten ervan brengt uw gezondheid in gevaar. Modern tinnen is een heel ander beest. Geen toxiciteit meer. De glans is nog helderder geworden. En de chemie klopt.
Veiligheidschemie
De huidige versie is veilig als drinkbeker. Dit is de belangrijkste reden om het recept te wijzigen. Loodvrij en geschikt voor dagelijks gebruik.
De nieuwste standaardlegeringen zijn ongeveer:
* 91% tin
* 7,5% antimoon
* 1,5% koper
In plaats van lood werden antimoon en bismut gebruikt. Maakt metaal duurzamer. Het geeft ook een helderdere glans. Het oppervlak is blauwachtig wit. Je kunt een frisse, heldere glans of een zachte satijnen look krijgen.
Voorkomt vlekken. De kleur blijft voor altijd.
Hoe te doen
Het meeste tinwerk begint met het gieten. Giet het gesmolten metaal in de mal. Dan komt het moeilijkste deel.
Ambachtslieden hameren erop. Ze draaiden het op een draaibank. Ze polijsten het oppervlak. Soms zijn details gegraveerd.
Bij complexe voorwerpen, zoals snuifdozen, moeten de afzonderlijke onderdelen mogelijk aan elkaar worden gesoldeerd. Stempelmachines worden soms gebruikt in de moderne productie.
Het metaal zelf is kneedbaar. Werkt gemakkelijk. Koud bewerken hardt niet genoeg uit om uitgloeien te vereisen. Dit betekent dat fabrikanten het metaal niet hoeven te stoppen en te verwarmen om het zacht te maken, en dat het steeds opnieuw kan worden gevormd.
Silver’s goedkope neef
Tinnenwerk begon zich in de 14e eeuw in Europa te ontwikkelen. Dit is heel gebruikelijk. Het was utilitair.
Mensen gebruikten het voor gerechten. schepen van de kerk. decoraties.
Dit is een vervangend product. Edelmetalen zoals zilver zijn voor de meeste huishoudens te duur. Dus vulde tin het gat. Imiteert vaak zilveren patronen.
Sommige gewetenloze tinhandelaren probeerden hun producten voor zilver te laten doorgaan. Het gebeurde van tijd tot tijd.
De meeste stukken waren ongeornamenteerd. Sommige delen zijn echter geverfd. glazuur. Verguld. Inleg messing. Dit waren tentoonstellingsstukken.
Het hoofddoel is functionaliteit. Een ander doel is esthetiek. Het resultaat was echter een materiaal dat vanwege zijn bruikbaarheid eeuwenlang overleefde. En het is veilig. En verbluffend mooi.
Dus de volgende keer dat u een doffe, zilverkleurige kroes ziet, negeer deze dan niet. Dit is geen oude beker. Dit is een scheikundeles. En overleven.
