Rybak z Wiktorii w Australii niedawno udokumentował rzadkie znalezisko: różowego dziobaka w odległej rzece w Gippsland. Cody Stiglianu, zapalony wędkarz, nagrał film przedstawiający niezwykłego stekowca podczas łowienia pstrągów i opisał to stworzenie jako mające „wyraźnie różowy” dziób i stopy.
Unikalne, ale nie bezprecedensowe odchylenie
Odkrycie wywołało internetową debatę na temat albinizmu, ale eksperci potwierdzają, że dziobak wykazuje naturalną zmienność koloru, a nie mutację genetyczną. Geoff Williams, dyrektor Australijskiego Towarzystwa Ochrony Dziobaka, powiedział, że zwierzę mieści się w oczekiwanym zakresie różnorodności barw spotykanej w populacjach dziobaków.
“Dziobaki znacznie różnią się ubarwieniem… Ten okaz należy do skrajnej odmiany odmiany o jasnym ubarwieniu. Nie uważamy, że powinien być dodawany do listy albinosów i leucystów.”
Williams wyjaśnił, że tak jak ludzie wykazują różnice w pigmentacji skóry i włosów, dziobaki również wykazują spektrum ubarwienia. Zwierzę uważane jest za „słodkie”, ale nie stanowi przełomu naukowego.
Dlaczego to ma znaczenie: ochrona dziobaka
Odkrycie następuje w krytycznym momencie dla ochrony dziobaka. Populacja Wiktorii, uznana przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody za „bliską zagrożenia” spada z powodu historycznych szkód w środowisku. Osadnictwo europejskie miało znaczący wpływ na siedliska dziobaka, gdzie systemy rzeczne uległy zmianie w wyniku wycinki roślinności i zmian w przepływie wody.
Skutki te spowodowały spadek liczebności dziobaków aż do lat 90. XX wieku, ale niedawne wysiłki w zakresie odnowienia roślinności i względy środowiskowe w pobliżu zbiorników wodnych pomogły ustabilizować, a nawet zwiększyć populację na niektórych obszarach.
Patrzenie w przyszłość
Chociaż różowy dziobak to niezwykły widok, jego istnienie podkreśla naturalne różnice w obrębie gatunku. Wysiłki na rzecz ochrony są nadal konieczne, aby zapewnić długoterminowy stan populacji dziobaków, zwłaszcza w okresie ich odbudowy po przeszłych wyzwaniach środowiskowych.
Fakt, że dziobaki wciąż wracają do zdrowia po przeszłych zakłóceniach, oznacza, że dalsza dbałość o środowisko jest nie tylko korzystna, ale konieczna dla ich przetrwania. Ciągłe monitorowanie populacji dziobaków wskazuje na pozytywną tendencję, należy jednak unikać samozadowolenia.
