Je stopt met dromen over de films die er nooit zijn geweest. Dune van Alejandro Jodorowsky? Weg. Guillermo del Toro’s At the Mountains of Madness? Begraven. Davids Lynch of Cronenberg regisseren Return of the Jedi? Laat het rusten. Het is te pijnlijk om na te denken over de geesten van de cinema.
Ik had deze specifieke geest ook opgegeven.
Het is de meest onderschatte sciencefiction-saga van de 21e eeuw. Vier films. Kritische liefde. Respect voor de kassa. En toch… nul Oscars. De popcultuur knippert nauwelijks. Wij gingen verder. Wij zijn het vergeten. Toen, eerder deze maand.
Nieuws gedaald.
Een vijfde film. Het gebeurt.
We hebben het over de rebootcyclus van Planet of the Apes.
Iedereen kent het origineel uit 1968. Charlton Heston wordt wakker op een vreemde rots die wordt geregeerd door kwetterende primaten. Gebaseerd op de roman van Pierre Boulle, zeker. Maar de wending – de aarde zelf, ontdaan van menselijke glorie – komt nog steeds hard aan. Het blijft tijdloos. De originele sequels waren rommelig. De onverstandige remake uit 2001? Vergeet dat. Waarom komen we steeds weer terug op apen?
Omdat de eerste nieuwe film het uitgangspunt goed had.
Rise of the Planet of the Aps gaat niet over oorlog. Het gaat over ontwaken. Caesar. Andy Serkis speelt hem via motion capture, zo echt dat je vergeet dat de make-up bestaat. Hij is slimmer geboren. Toen hij in de baarmoeder werd blootgesteld aan een experimenteel Alzheimer-medicijn, ging zijn geest open terwijl andere werden afgesloten. Hij zag hoe mensen dieren als afval behandelden. Hij werd gedwongen te vertrekken.
Hij deed wat elke redelijke leider zou doen.
Hij radicaliseerde ze.
Negeer de wankele wetenschap even. Rise zorgde voor spektakel zonder inhoud op te offeren. Een zeldzame combo in Hollywood. De animatie? Houdt nog steeds stand. Over tientallen jaren zullen mensen nog steeds naar dat gezicht kijken.
Toen kwamen de gevolgen.
Dawn of the Planet of the Ape springt een decennium vooruit. 2026. De mensheid is gebroken. Een apengriep – een gevolg van Caesars geboorterechtbehandeling – heeft de soort gedecimeerd. De apen bouwden een samenleving op in Muir Woods, Californië.
Maar vrede is saai.
Het vervolg maakt de zaken ingewikkelder. We krijgen mensen die we echt leuk vinden. En een aapschurk. Koba. Een bonobo met een trauma dieper dan de oceaan. Toby Kebbell speelt hem als een Shakespeariaanse verrader. De politiek van de Koude Oorlog vermengde zich met de Griekse tragedie. Hij plot. Hij liegt. Hij duwt Caesar richting de ondergang.
Het is prachtig. En het is angstaanjagend.
De trilogie eindigde met War.
Noem het een wraakthriller. Ik zal niets anders zeggen, maar het woord ‘woest’ is vereist. Als je meer bewijs nodig hebt van de kwaliteit ervan, kijk dan naar de ogen van de personages. Je kunt ze lezen.
Koninkrijk van de Planeet der Apen arriveerde in 2024. Driehonderd jaar zijn verstreken. Caesar is een legende. Nu volgen we Noa. Een nieuwe chimpansee. Owen Teague brengt hem tot leven. Noa ontmoet de restjes menselijkheid die achterblijven. Hij vindt hun technologie. Hij stelt de mythe in vraag.
Dus waar gaan we heen vanaf hier?
Er gaan geruchten dat de titelloze vijfde film de tijdlijn weer vooruit springt. Misschien helemaal tot 3978. Terug naar waar Heston landde. Terug naar het toekomstige verleden.
Heb jij deze vier al gezien?
Vertrouw niet alleen op mijn woord. Ga ze bekijken. Je bent het verschuldigd aan de chimpansee die ons nederigheid heeft geleerd.
Kanttekening
Als de films niet genoeg zijn, probeer dan deze eigenaardigheid.
Dana Gould. Stand-up-komiek. Hij speelt Dr. Zaius. De orang-oetan uit de films. Maar hier presenteert Zaius een talkshow.
YouTube zorgt ervoor dat dit op de een of andere manier werkt. Protheses. Anekdotes uit de showbizz. Blauwe humor. Het zou geen zin moeten hebben. Het heeft geen zin. En toch.
Waarom voelt het goed?
Vraag het niet. Kijk maar. 🍊
