De ogen blijven wakker. In ieder geval tien uur lang. Dat is twee keer zo lang als iedereen voorheen voor mogelijk hield. Wetenschappers pompten bloed en zuurstof in donoroogbollen buiten het lichaam en keken hoe ze op licht reageerden. Het weefsel bleef een volledige dag gezond.
Thomas Johnson zit aan de Johns Hopkins Universiteit. Hij maakte geen deel uit van het onderzoek, maar hij ziet de implicaties.
“Het behouden van lichtreacties buiten het lichaam is een enorme prestatie.”
Hij is niet de enige met zijn ontzag. Dit beweegt de naald richting volledige oogtransplantaties. Misschien niet vandaag, maar dichterbij dan voorheen.
Denk aan de inzet. Meer dan een miljoen mensen in Groot-Brittannië leven met onomkeerbare blindheid of gedeeltelijk zicht. Leeftijdsgebonden maculaire degeneratie tast het netvlies aan. Dat is de lichtgevoelige film aan de achterkant van je oog. Dat kun je niet zomaar repareren, net zoals je een kras op de voorruit kunt maken. Hoornvliestransplantaties werken voor de voorruit, maar het netvlies communiceert rechtstreeks met het zenuwstelsel. Als je ermee knoeit, heb je grotere problemen.
We hebben in 2023 een volledige oogtransplantatie geprobeerd tijdens een gezichtstransplantatie. Het slaagde er niet in het gezichtsvermogen te herstellen. Het netvlies heeft een hekel aan zuurstofverlies. Dit noemen we ischemie. Zelfs een minuut ischemie doodt deze delicate neuronen. Zodra ze weg zijn, zijn ze weg.
Dus Eimear Byrne in Barcelona en haar team kregen een idee. Waarom niet de binnenkant van het lichaam nabootsen? Ze bouwden de Eye-in-Care-Box. Een aangepast apparaat. Het duwt een buisje in de oogslagaders, levert bloed en gebruikt sensoren om de druk perfect te houden. Geen handmatig giswerk. De doos regelt het.
Ze testten het op twaalf ogen van zes donoren. Eén oog kreeg de boxbehandeling, het andere zat daar alleen. Het behandelde oog behield zijn structuur en gezondheid gedurende 24 uur, terwijl zijn tweelingbroer vrijwel onmiddellijk na verwijdering achteruitging.
Toen kwam de echte test. Ze verwerkten 36 oogbollen. Vijftien van hen flitsten met elektrische activiteit toen ze door licht werden geraakt. Net als levende ogen. De reactie duurde tot tien uur na de dood. Dit verdubbelt het vorige record van vijf uur uit 2022
Niemand weet waarom de andere eenentwintig ogen weigerden te presteren. Het gebeurde gewoon. Wetenschap is soms rommelig.
Hier zit echter het addertje onder het gras. Het oog werkt zeker, maar de draad naar de hersenen is doorgesneden. De oogzenuw groeit niet vanzelf terug. Johnson zegt het duidelijk: een donoroog kan geen foto’s naar je hersenen sturen als die snelweg wordt vernietigd. Zonder de zenuw te fixeren is het oog slechts een prachtig presse-papier.
De doos herstelt de zenuw niet. Maar het koopt tijd. Het houdt het orgel fris. Dat doet ertoe. Andere groepen haasten zich om manieren te vinden om zenuwvezels terug te laten groeien. Misschien kunnen ze deze trucjes nu combineren. Een frisse blik erin steken en een volwassen zenuw verbinden? Misschien.
“Het lijkt mij dat dit nu de tijd is om deze interventies samen te stellen.”
Er is nog een voordeel. Stop met het gebruik van konijnen. Met deze technologie kunnen we medicijnen en therapieën testen op echte menselijke ogen. Betere modellen voor menselijke pathologie. Betere resultaten.
De droom van gezichtsherstel heeft een nieuw stukje van de puzzel. De puzzel zelf? Nog steeds onvolledig. Het definitieve beeld hebben we nog niet. We hebben alleen dat de stukken er nu minder gebroken uitzien.
Wacht, hoe raar is jouw verbeelding?
Zie jij beelden als je denkt? Of is je geest een leegte? Kunt u zich geen gezicht uit 1999 herinneren? Sommigen van ons missen volledig een innerlijke monoloog.
Dit gesprek gaat dieper in op het waarom. Wij nemen de wereld anders waar. Deze variaties bepalen hoe we problemen oplossen en ons geheugen beheren. Zelfs geestelijke gezondheid speelt een rol. Kom voor de tests. Blijf omdat je eindelijk zult begrijpen waarom je geest zo vreemd voor anderen aanvoelt.
