Wszędzie jemy krewetki. Dowolny sezon. Wydaje się, że stały się integralną częścią światowej diety. Ta dostępność nie jest przypadkowa. Napędza ją intensywne rolnictwo i rybołówstwo przemysłowe na dużą skalę. Ale ceną tej przyjemności są nie tylko pieniądze. Konsekwencje dla środowiska są poważne, ciche i w dużej mierze niewidoczne dla konsumenta.
Przyłów i niszczenie dna morskiego
Światowa sprzedaż sięga około 4 milionów ton rocznie. Objętość tę zapewniają agresywne metody ekstrakcji. Szkody wyrządzone życiu morskiemu są zdumiewające. Na każdy kilogram złowionych krewetek statki rybackie często zbierają do 10 kilogramów przyłowów. Obejmuje zwierzęta i ryby, które nie są rybami docelowymi. Wpadają w sieci.
Sam trałowanie krewetek stanowi ponad 30% wszystkich ryb złowionych, a następnie wrzuconych z powrotem do morza. Większość tego przyłowu zostaje zabita. Jest to utracona biomasa.
Ważne jest również, w jaki sposób dokładnie prowadzone jest wydobycie. Trawlery ciągną ciężkie sieci po dnie oceanu. Drapią dno morskie na duże odległości. To niszczy siedliska. Struktury koralowców i delikatne ekosystemy ulegają spłaszczeniu. Sam proces przeciągania sieci przez wodę powoduje długotrwałe szkody dla życia morskiego.
Na każdy 1 kg złowionych krewetek w sieć łapie się do 10 kg innych organizmów morskich.
Ślad węglowy łańcuchów chłodniczych
Dostarczenie krewetek z oceanu na stół wiąże się ze złożonym łańcuchem logistycznym. Tu nie chodzi tylko o łódź rybacką. Sieć transportowa jest ogromna.
Barki, statki towarowe, samoloty i ciężarówki odgrywają swoją rolę. Przenoszą produkty między kontynentami. Ten ruch powoduje spalanie paliwa. Emituje gazy cieplarniane. Emisje dwutlenku węgla bezpośrednio przyczyniają się do zmian klimatycznych. Krewetki na Twoim talerzu prawdopodobnie przebyły tysiące mil, aby się tam dostać. Każdy etap tej podróży zwiększa stres w atmosferze.
Kryzys namorzynowy w akwakulturze
Rolnictwo jest często przedstawiane jako rozwiązanie problemu. Ale to nieprawda. Intensywna hodowla krewetek koncentruje się głównie w Azji Południowo-Wschodniej. Przemysł ten ma swoją niszczycielską moc.
Wymaga specyficznych warunków przybrzeżnych. Rolnicy wycinają lasy namorzynowe, aby budować stawy. Te tereny podmokłe są krytyczne. Działają jako pochłaniacze dwutlenku węgla i wylęgarnie życia morskiego. Ich zniszczenie uwalnia zmagazynowany węgiel i usuwa naturalne bariery burzowe.
Sam proces uprawy również zanieczyszcza wybrzeża. Ścieki ze stawów spływają do okolicznych wód. Prowadzi to do przedostawania się chemikaliów i nadmiaru składników odżywczych. Rezultatem jest degradacja jakości wody i wymieranie raf koralowych w pobliżu gospodarstw.
Czy jest lepszy sposób?
Nie wszystkie metody produkcji krewetek są sobie równe. Niektóre powodują mniejsze szkody niż inne. Konsumenci mogą wyszukiwać określone certyfikaty.
- Czerwona etykieta często oznacza krewetki z hodowli półintensywnej.
- Ta metoda jest na ogół bardziej przyjazna dla środowiska.
- Pozwala uniknąć ekstremalnych zakłóceń związanych z intensywnymi operacjami.
Ale nawet w tym przypadku ślad węglowy wynikający z transportu pozostaje. Przebyty dystans nadal wymaga spalania paliwa. Koszty środowiskowe nie zostały całkowicie wyeliminowane. To tylko maleje.
Chcemy chrupania. Chcemy wygody. Ale ocean nie uznaje kompromisów. Bierze to, co jest mu dane. A teraz dajemy mu za dużo.
