Hoewel veel cryptocurrency-projecten ernaar streven afstand te nemen van het enorme energieverbruik dat met Bitcoin gepaard gaat, suggereert nieuw onderzoek dat ‘groene’ alternatieven mogelijk aanzienlijke milieukosten verbergen. Uit een recent onderzoek is gebleken dat Chia Network, een toonaangevend milieuvriendelijk crypto-alternatief, tot 18 keer meer energie kan verbruiken dan de ontwikkelaars aanvankelijk beweerden.
De werking van “groene” mijnbouw
Om te begrijpen waarom deze discrepanties bestaan, is het noodzakelijk om te kijken naar hoe verschillende blockchains werken:
- Proof of Work (Bitcoin): Deze methode vereist enorme hoeveelheden rekenkracht om complexe wiskundige puzzels op te lossen. Dit proces is notoir energie-intensief, waarbij Bitcoin jaarlijks ongeveer 157 terawattuur verbruikt – vergelijkbaar met het energieverbruik van Polen.
- Bewijs van ruimte en tijd (Chia): In plaats van pure rekenkracht gebruikt Chia ‘plotten’ en ‘farming’. Plotten omvat het gebruik van processors en geheugen om gegevensbestanden te maken, terwijl farming het opslaan van die gegevens op harde schijven inhoudt om het netwerk te beveiligen.
Door af te stappen van constante berekeningen met hoge intensiteit, werd Chia op de markt gebracht als een veel duurzamere optie voor de blockchain-industrie.
De ontbrekende schakel: belichaamde koolstof
De discrepantie die is vastgesteld door onderzoekers van de Hogere School voor Computerwetenschappen en Digitale Technologieën in Algerije komt voort uit een factor die vaak over het hoofd wordt gezien bij energie-audits: belichaamde emissies.
Toen Soraya Djerrab en haar team hun analyse uitvoerden met behulp van nauwkeurige wattmeters, ontdekten ze dat de werkelijke impact op het milieu niet alleen de elektriciteit omvat die wordt gebruikt om de machines te laten draaien, maar ook de energie die nodig is om de hardware zelf te vervaardigen.
De belangrijkste bevindingen uit het onderzoek zijn onder meer:
- Hardwaredegradatie: De fase van het ‘plotten’ is extreem intensief, waardoor solid-state drives (SSD’s) veel sneller verslijten dan verwacht. Onderzoekers schatten dat het creëren van slechts 160 plots een gloednieuwe SSD zou kunnen vernietigen.
- De koolstofkloof: Terwijl Chia een jaarlijkse koolstofvoetafdruk van 50.000 ton claimde, plaatst het onderzoek het werkelijke cijfer tussen 0,584 en 1,402 miljoen ton.
- Omvang van de impact: Zelfs op deze hogere niveaus blijft Chia minder energie-intensief dan Bitcoin, maar de uitstoot ervan is twee ordes van grootte groter dan die van reguliere blockchains zoals Ethereum.
“Het komt voornamelijk door ingebedde emissies”, legt Djerrab uit. “Om Chia te gebruiken, moeten mensen hardware kopen. Als je ze koopt, wordt er energie gebruikt om ze te maken. Chia heeft dit niet meegenomen bij het berekenen van de gebruikte energie.”
De verdediging van de industrie
Gene Hoffman, CEO van Chia Network, erkent dat de cijfers van de onderzoekers ‘niet helemaal afwijken’, maar hij stelt dat ze een onvolledig beeld geven van de levenscyclus van het netwerk.
Hoffman beweert dat Chia’s ‘landbouw’-fase feitelijk een circulaire economie bevordert door gebruik te maken van oude harde schijven uit datacentra die anders op stortplaatsen zouden belanden. Vanuit zijn perspectief geeft het netwerk een tweede leven aan afgedankte hardware, waardoor een deel van de milieukosten van de productie van nieuwe apparaten wordt gecompenseerd.
Vooruitkijkend bereidt het bedrijf zich voor op de lancering van Proof of Space 2.0 over twee maanden, een protocolupdate bedoeld om het netwerk verder te optimaliseren en de algehele uitstoot te verminderen.
Conclusie
Het debat rond Chia benadrukt een cruciale uitdaging voor de toekomst van digitale financiën: naarmate de blockchain-technologie evolueert, moet de industrie verder kijken dan alleen het elektriciteitsverbruik en rekening houden met de totale levenscyclusimpact van de hardware die nodig is om dit in stand te houden.
