Ze noemen ze de eerste jazzfamilie. Niet omdat ze de meeste platen verkochten, maar omdat ze het instrument daadwerkelijk bespeelden.
Ellis Marsalis. Wynton. Branford. Delfeayo. Jason.
Vijf muzikanten. Eén achternaam. En een niveau van institutionele erkenning waar de meeste bands alleen maar van dromen.
In 2011 reikte de National Endowment for the Arts zijn hoogste onderscheiding uit. De Jazz Masters-medaille. Alle vijf hebben het gekregen.
Denk daar eens over na.
Meestal gaan deze prijzen naar legendes die al twintig jaar dood zijn of in isolatie leven. Geen werkend gezin dat aan dezelfde eettafel zit.
Ellis zette de standaard. Pianoman. Docent. Fundering.
Zijn zonen? Ze volgden niet alleen. Zij namen het over.
Wynton op trompet. Al tientallen jaren het gezicht van de moderne jazz.
Branford op saxofoon. Scherp. Complex. Altijd iets voor op de curve.
Delfeayo op trombone. Het anker.
Jason op drums. De motor.
Hoeveel gezinnen kunnen zeggen dat ze gezamenlijk vijf National Endowment for the Arts Jazz Masters-titels bezitten?
Nul.
Niet omdat jazz exclusief is. Maar omdat dit soort talenten niet zomaar ontstaan. Het is gecultiveerd. Geduwd. Gevraagd.
Je krijgt Ellis Marsalis niet per ongeluk.
Je krijgt hem door te verschijnen. Elke dag. Veertig jaar lang. Onderwijs. Spelen. De ups en downs van de sector overleven zonder uitverkocht te raken.
Zijn zonen? Ze leerden het vak voordat ze hun weegschaal leerden.
Wynton won niet alleen Grammy’s. Hij dwong het Smithsonian om jazz als kunstvorm serieus te nemen.
Branford? Hij liep weg van poptours wanneer hij dat wilde. Opnieuw en opnieuw.
Delfeayo hield de traditie levend als niemand keek.
Jason? Hij houdt de maat bij elkaar. Zonder hem is de rest alleen maar lawaai.
Dit is geen nostalgische daad.
Dit is een werkend gezin.
Ze spelen nog steeds. Ze nemen nog steeds op. Ze discussiëren nog steeds over het tempo.
En ze herinneren ons er nog steeds aan waarom jazz ertoe doet.
Niet als achtergrondmuziek. Niet als museumstuk.
Als een levend, ademend, ruziënd, liefdevol, pijnlijk, mooi ding.
Vijf mensen. Eén naam.
De Marsalis-familie.
Speelt nog steeds. Nog steeds aan het winnen. Nog steeds relevant.
Wat gebeurt er daarna?
