Georg Muffat schreef niet alleen muziek. Hij bouwde een brug.
Muffat, geboren in Megève, Savoye (dat is nu Frankrijk) in 1653, was een componist die Duitsland in wezen leerde dansen. En hoe je viool speelt. Vóór hem was Duitse instrumentale muziek… nou ja, het was Duits. Stijf. Serieus. Muffat veranderde de melodie. Hij bracht de Franse flair van Jean-Baptiste Lully en de Italiaanse strijkersbeheersing van Arcangelo Corelli rechtstreeks naar het hart van Midden-Europa.
Zijn leven was een rondreis door de muzikale hoofdsteden van het continent. Hij begon als organist in de kathedralen van Molsheim en Straatsburg. In 1678 speelde hij voor de aartsbisschop van Salzburg. Maar hij was nog niet klaar met leren.
In 1681 ging hij naar Italië. Rome, specifiek. Daar studeerde hij onder twee zwaargewichten: Arcangelo Corelli en Bernardo Pasquini. Dit was de broncode voor het moderne concerto. Nadat hij de Italiaanse intensiteit had opgesnoven, bracht hij zes jaar door in Parijs. Waarom? Om de muziek van Jean-Baptiste Lully te bestuderen. Hij wilde de Franse stijl begrijpen. De precisie. De dans.
In 1687 was hij terug in Duitsland, waar hij als organist van de bisschop van Passau diende. In 1690 werd hij er kapelmeester. Hij stierf in Passau in 1704. Maar zijn werk tussen die data gaf een nieuwe vorm aan de Duitse muziek.
De Florelegia en de Franse invloed
Het bekendste werk van Muffat is de Florelegia. Het werd in 1695 en 1698 in twee sets uitgegeven en bestaat uit 12 orkestsuites. Dit waren niet zomaar willekeurige verzamelingen. Het waren enkele van de vroegste Duitse voorbeelden van suites op Franse wijze.
Hij nam de dansbewegingen uit Lully’s toneelwerken over en bewerkte ze voor het Duitse orkest. Het was een directe import van Franse hoofse elegantie. Maar de Florelegia doet meer dan alleen bladmuziek verzorgen. Het bevat waardevolle informatie over de Franse uitvoeringspraktijk aan het einde van de 17e eeuw. Als je wilt weten hoe ze toen speelden, kijk dan naar Muffat.
De Florelegia blijft een van de vroegste Duitse suitescollecties op Franse wijze.
De stijl van Corelli ontmoet de Duitse traditie
Als de Florelegia zijn Franse liefdesbrief was, dan was zijn verzameling Ausserlesene uit 1701 . . . Instrumental-Music was zijn Italiaanse eerbetoon. Dit was een vroege verzameling concerti grossi in de door Corelli ontwikkelde stijl.
Het concerto grosso was nieuw voor Duitsland. Muffat hielp het populair te maken. Hij schreef ook het Armonico tributo, een reeks vijfstemmige triosonates, en de Apparatus musico-organisticus, met toccata’s voor orgel. Zijn werk was niet alleen afgeleid. Het was een synthese. Hij nam het beste van Italië en Frankrijk en maakte het Duits.
De Muffat-erfenis
Georg Muffat was niet het enige talent in de familie. Zijn zoon, Gottlieb Muffat (1690–1770
