Acteurs doen zich voor als andere mensen voor de kost. Het is hun taak. Maar als je een erkende beroemdheid bent, is anoniem blijven in het openbaar een nachtmerrie. Een naar beneden getrokken baseballpet werkt niet. De paparazzi werken niet alleen. Ze opereren in teams. Ze delen locatiegegevens via sms. Zij betalen informanten. Ze volgen geruchten. Het is een gecoördineerde jacht.
Sommige sterren zijn moeilijkere doelwitten dan andere. Brad Pitt is een van hen. Hij is al tientallen jaren beroemd. Hij weet fotografen in verwarring te brengen. Hij zendt lokvogels uit. Hij verandert onderweg van route. Hij vertelde Terry Gross ooit op Fresh Air dat het verlaten van zijn huis voelde als een “Mission Impossible” met lokvogels. De strategie breidde zich zelfs uit tot het verkopen van foto’s van zijn dochter, Shiloh, om het voortdurende stalken te voorkomen. Het is een hoge prijs voor privacy.
Dan is er de bruiloft van Michael Douglas en Catherine Zeta-Jones. Het was in 2000. Ze besloten de beveiliging naar een extreem niveau te tillen. Ze wilden de pers volledig buitensluiten.
De werking van extreme privacy
Ze hebben $66.000 uitgegeven aan dit beveiligingsdetail. Dat is veel geld voor één evenement. Maar ze wilden dat het goed werd gedaan. Dit is wat ze deden.
- Elke leverancier heeft een geheimhoudingsverklaring ondertekend. Denk hierbij aan cateraars en leveranciers. Zelfs degenen die de baan niet kregen, moesten tekenen.
- Gasten wisten tot het laatste moment niet waar of wanneer de bruiloft was.
- Tickets zijn niet per post verzonden. Ze werden de dag vóór het evenement persoonlijk afgeleverd of per koerier verzonden.
- De kaartjes hadden onzichtbare inktcodes. Het echtpaar heeft iedereen persoonlijk geauthenticeerd.
- Gasten ruilden het papieren ticket in voor een gouden speld. Het is op maat ontworpen door Douglas en Zeta-Jones.
- Er mochten geen camera’s naar binnen.
- Beveiligingsteams doorzochten elke kamer op zoek naar verborgen microfoons of videoapparatuur. Dit deden ze meerdere keren.
- Drie particuliere bewakers patrouilleerden voortdurend door de gangen.
Het klinkt paranoïde. Het was. Maar het was ook slim. Zij controleerden wie er binnenkwam. Zij bepaalden wie foto’s mocht maken. Ze regelden zelfs een publicatieovereenkomst met het tijdschrift OK! om geselecteerde foto’s later vrij te geven. Dit gaf hen controle over het verhaal.
De infiltratie
Ondanks dit alles mislukte het. Niet volledig, maar wel significant. Een fotograaf genaamd Rupert Thorpe stapte in. Hij slaagde erin langs de beveiliging te sluipen. Hij maakte foto’s van het bruidspaar. Hij verkocht deze foto’s aan Hello! en The Sun.
Het echtpaar heeft een rechtszaak aangespannen. Ze wonnen een monetaire schikking. Technisch gezien was het een overwinning voor de privacyrechten. Maar de foto’s waren er. Het moment was gecompromitteerd.
Dit roept een eenvoudige vraag op. Als sterren zoveel geld betalen en toch betrapt worden, wanneer bestaat privacy dan eigenlijk? De wet is vaag. De technologie is sneller. De publieke honger is eindeloos.
